ای مهربانان عالم ! ای علل آفرینش ، در عجبم از حیات کسانی که بدون نام شما در زندگیشان زنده مانده اند.

احتیاج دارم همین الان با خدا حرف بزنم... میشینم جلوش. یه مهر میذارم با یه تسبیح رنگارنگ دورش. یه چادرم میندازم رو سرم نه از روی حجاب بلکه از روی خجالت. خیلی به مغزم فشار میارم تا میتونم چند کلمه ای رو تو ذهنم کنار هم بچینم. آروم سرمو میارم بالا، میخوام بگم ولی زبونم یاری نمیکنه. یه نفس عمیق میکشم جمله ها رو بازم مرور میکنم بازم سعی میکنم اونها رو به زبون بیارم اما انگار خجالت زبونم خیلی بیشتره که اینطوری قفل شده. سرمو میندازم پایین تسبیح رو برمیدارم بلکه ذکری بتونه زبونمو باز کنه که یکدفعه :

"زبور آل محمد(ص)"

هیجانزده میدوم سمت کتابخونه و صحیفه رو برمیدارم... من بیچاره که اینهمه مدت از صحیفه فقط اسمش رو میشناختم نهایت فکرم اینه که شاید بتونم از بین کلمات یکی از دعاها چندکلمه ای رو مرتبط با حال خودم پیدا کنم اما غافل از اینکه:

ای امام معصوم ! شما از کدام گناه سخن میگویی؟ از کدام معصیت و نافرمانبری؟ ای ولی مهربانِ خدای مهربان! جز اینست که این دعا راه نجات و زبان گویایی است برای همچون منی؟کلمه کلمه  این دعا شرح حال مرا میدهد . چقدر شما مهربانید!

"خدایا سه خصلت مرا از درخواست از تو باز می دارد و یک خصلت مرا به آن وا می دارد. [آنچه باز میدارد:]کاری که به آن فرمان داده ای و من در اقدام به آن تاخیر کرده ام و ناپسندی که مرا از آن بازداشتی و من به انجام دادن آن شتافتم. و نعمتی که بر من ارزانی داشتی و من در ادای شکرش سستی ورزیده کوتاهی کردم.

و خصلتی که مرا به خواستن از تو برمی انگیزد فضل و احسان توست بر آن که با همه ی وجودش به سوی تو آید و با خوش گمانی بر تو وارد شود. چرا که همه ی نیکی هایت بر اساس تفضل و همه ی نعمت هایت بدون آغاز و بی سابقه ی استحقاق و سزاواری است.

اکنون ای پروردگار من! این منم که بر در عزت و بارگاه باشکوهت چونان فرمانبرداری ذلیلانه ایستاده ام و شرمسارانه به سان نیازمندی عیالمند از تو کمک می خواهم در حالی که در پیشگاهت اقرار می کنم که به وقت احسان تو مطیع و فرمانبردار نبوده ام جز این که نافرمانی تو را ترک نموده ام و تو در همه حال چه در حال اطاعت و بندگی و چه در حال عصیان و سرکشی مرا از احسانت برخوردار کرده ای. پس ای خدای من آیا اقرار به بدی هایی که از من سر زده است، برایم سودبخش است؟ و آیا اعترافم به زشتی های کردارم که مرتکب شده ام مایه ی نجات و رهایی ام خواهد بود؟ یا این که بر من در این حال تیغ خشمت را برکشیده ای ؟ و یا در این وقت که تو را می خوانم و به آنچه کرده ام اعتراف می کنم غضب خود را بر من روا داشته ای و مرا سزاوار می دانی؟"